Dwór w Soplicowie

Właśnie dwukonną bryką wjechał młody panek
I obiegłszy dziedziniec zawrócił przed ganek,
Wysiadł z powozu [...]
Dawno domu nie widział, bo w dalekim mieście
Kończył nauki, końca doczekał nareszcie.
Wbiega i okiem chciwie ściany starodawne
Ogląda czule, jako swe znajome dawne.
Też same widzi sprzęty, też same obicia,
Z którymi się zabawiać lubił od powicia1;
Lecz mniej wielkie, mniej piękne, niż się dawniej zdały.
I też same portrety na ścianach wisiały.
Tu Kościuszko w czamarce2 krakowskiej, z oczyma
Podniesionymi w niebo, miecz oburącz trzyma;
Takim był, gdy przysięgał na stopniach ołtarzów,
Że tym mieczem wypędzi z Polski trzech mocarzów
Albo sam na nim padnie. Dalej w polskiej szacie
Siedzi Rejtan żałośny po wolności stracie,
W ręku trzyma nóż, ostrzem zwrócony do łona [...]
Dalej Jasiński3, młodzian piękny i posępny,
Obok Korsak4, towarzysz jego nieodstępny,
Stoją na szańcach Pragi5, na stosach Moskali,
Siekąc wrogów, a Praga już się wkoło pali.
Nawet stary stojący zegar kurantowy
W drewnianej szafie poznał u wniścia alkowy6
I z dziecinną radością pociągnął za sznurek,
By stary Dąbrowskiego usłyszeć mazurek.

Adam Mickiewicz, Pan Tadeusz, Warszawa 1987.

od powicia - od urodzenia
2 czamarka - wierzchni ubiór męski, przypominający chłopską sukmanę
Jakub Jasiński,
4 Tadeusz Korsak - uczestnicy powstania w 1794 roku; zginęli śmiercią bohaterską na Pradze
Praga - prawobrzeżna dzielnica Warszawy
u wniścia alkowy - przy wejściu do sypialni