Kolonizacja na prawie niemieckim w XIII–XIV w. była organizowana przez polskich książąt, możnowładców, biskupów i klasztory. Organizatorem zakładanej wsi lub miasta był tzw. zasadźca, który najczęściej zostawał sołtysem lub wójtem. Lokowane miasta charakteryzowały się prostokątnym rynkiem i regularną siatką ulic. Miasto otaczano fortyfikacjami: początkowo były to rów i palisada, potem – mury i wieże z cegły.

Na podstawie: Encyklopedia szkolna. Historia, Warszawa 1993.